หนังสือเล่มหนึ่ง หากอ่านเมื่อเวลาหนึ่ง ย่อมได้อรรถรสแบบหนึ่ง
เมื่อเวลาผ่านไป ผู้อ่านย่อมเก็บเกี่ยวประสบการณ์ และมุมมองใหม่ๆ
ความคิดความอ่านความชอบความรักความหลงความเกลียดชัง
ก็อาจเปลี่ยนไปเช่นกัน
เมื่อได้กลับมาอ่านหนังสือเล่นนั้นอีกครั้ง
ก็คงจะได้อรรถรสที่แปลกแตกต่างไปจากเดิม

วรรณกรรมเยาวชนเล่มสำคัญเล่มหนึ่งของโลก
ที่ใครหลายคนคงจะเคยได้อ่านกันไปแล้ว
วันนี้ได้มีโอกาสอ่านซ้ำอีกเป็นครั้งที่เท่าไรจำไม่ได้
เมื่ออ่านไปจนเนื้อเรื่องดำเนินถึงตอนที่ตัวละครหลัก
ซึ่งเป็นเด็กชายตัวน้อยๆ กำลังสนทนาอยู่กับสุนัขจิ้งจอกตัวหนึ่ง
เกิดความประทับใจในเนื้อความยิ่งนัก

ใช่แล้ว วรรณกรรมที่กล่าวถึงคือ The Little Prince
หรือเจ้าชายน้อยนั่นเอง

ขุมพลังทางความคิดเชิงปรัชญา ที่แสดงนัยสำคัญของเนื้อหา
ผ่านทางสำนวนภาษาที่เรียบง่าย
คติแทรกที่สอดประสานอยู่ในความไร้เดียงสา
ของตัวละครเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนหนึ่ง
ทั้งหมดนี้มิได้แสดงออกเพียงแค่ความงดงามทางภาษาเท่านั้น
แต่ยังทำให้เห็นภาพของชีวิตที่ปรากฎจริงแก่ผู้อ่าน

การอ่านซ้ำในครั้งนี้ ทำให้ได้ฉุกคิดถึงสิ่งสำคัญของตัวเอง

———————–
“ฉันคือสุนัขจิ้งจอก”
“มาเล่นกับฉันสิ” เจ้าชายน้อยชวน “ฉันกำลังเศร้าใจมาก…”
“ฉันเล่นกับเธอไม่ได้หรอก ฉันยังไม่ถูกทำให้เชื่อง” สุนัขจิ้งจอกตอบ
“ทำให้เชื่องแปลว่าอะไร”
“เป็นสิ่งที่มักถูกลืม” สุนัขจิ้งจอกกล่าว “มันคือการสร้างความสัมพันธ์”
“สร้างความสัมพันธ์หรือ?”
“แน่นอน” สุนัขจิ้งจอกพูด “สำหรับฉัน เธอเป็นเพียงเด็กผู้ชายเล็ก ๆ คนหนึ่งซึ่งเหมือน ๆ กันกับเด็กชายอื่น ๆ อีกแสนคน ฉันไม่ต้องการเธอ และเธอก็ไม่ต้องการฉันเช่นเดียวกัน ฉันก็เป็นเพียงสุนัขจิ้งจอกธรรมดา ๆ ตัวหนึ่งเหมือนสุนัขจิ้งจอกอื่น ๆ แสนตัว แต่ทว่า…ถ้าเมื่อใดเธอคุ้นเคยใกล้ชิดกับฉัน เมื่อนั้น เราต่างก็ต้องการซึ่งกันและกัน เธอก็จะเป็นเด็กคนเดียวในโลกสำหรับฉัน และฉันก็จะเป็นสุนัขจิ้งจอกตัวเดียวในโลกสำหรับเธอด้วย…”
———————–

ทั้งๆที่เมื่อไปเปิดพจนานุกรมหรือสารานุกรมดูแล้ว
การทำให้เชื่องคงไม่มีความหมายเข้าใกล้คำว่า
“เป็นสิ่งที่ถูกลืม” อย่างแน่นอน
คำว่าเชื่องในที่นี้คงมีความหมายไปถึงการมีความสัมพันธ์ต่อกัน
ในวันนี้คนที่สัมพันธ์กับเรา และเราสัมพันธ์กับเขา
เราได้ทำอะไรให้เขารู้สึกว่า “เป็นสิ่งที่ถูกลืม” หรือเปล่า
ความเร่งรีบและการแข่งขันในทุกวันนี้
ทำให้เราหลงลืมสิ่งที่สำคัญไปบ้างรึเปล่า

———————–
“สวัสดี” เขากล่าวทักบรรดาดอกกุหลาบในสวนหนึ่ง
“สวัสดี” ดอกกุหลาบกล่าวตอบ
เจ้าชายน้อยมองดูดอกไม้เหล่านั้น มันช่างเหมือนกันกับดอกไม้ของเขา
“คุณคือใคร” เขาถามดอกไม้นั้นอย่างประหลาดใจ
“พวกเราคือดอกกุหลาบ”“
“อา…” เจ้าชายน้อยพึมพำ
เจ้าชายน้อยกลับไปดูหมู่กุหลาบ“เธอช่างไม่เหมือนดอกกุหลาบของฉันเลย เธอยังไม่มีความหมาย เพราะไม่มีใครมาสร้างความสัมพันธ์กับเธอ และเธอยังไม่เป็นของใคร…..”
ฝ่ายหมู่กุหลาบดูรู้สึกอึดอัดใจ
“เธอสวยอยู่หรอก แต่เธอไม่มีความหมายเลย” เจ้าชายน้อยกล่าวสืบไปกับหมู่ดอกกุหลาบนั้น “ไม่มีใครยอมตายเพื่อเธอหรอก แต่สำหรับดอกกุหลาบของฉัน แน่ละ คนผ่านไปมาตามธรรมดาก็คิดว่าดอกกุหลาบนั้นเหมือน ๆ กับพวกเธอ แต่ว่าดอกกุหลาบดอกเดียวนั้นมีความสำคัญกว่าเธอทั้งหมด เพราะเป็นดอกกุหลาบซึ่งฉันรดน้ำ เพราะว่าฉันได้ถนอมไว้ในฝาครอบ และเพราะว่าเป็นดอกกุหลาบของฉัน ฉันจึงหาฉากมาบังลม ฉันได้ฆ่าตัวหนอน (ยกเว้นบางตัวซึ่งฉันปล่อยให้เป็นผีเสื้อ)ฉันจึงทนฟังเขาบ่น ฟังเขาโอ้อวด แม้กระทั่งฟังเขานิ่งเงียบ ทั้งนี้ทั้งนั้น เพราะว่าเป็นดอกกุหลาบของฉัน”
———————–

การชี้ชัดถึงความสำคัญและความหมายที่มากมายของ “สิ่งสำคัญ” ต่อมนุษย์คนหนึ่ง
ทำให้ยิ่งเข้าใจได้ว่า การสร้างความสัมพันธ์ต่อกัน
คือการที่ต่างฝ่ายต่างเป็นสิ่งสำคัญของกันและกันนั่นเอง

———————-
สุนัขจิ้งจอกนิ่งไป พร้อมกับมองดูเจ้าชายน้อยเป็นเวลานาน
“ได้โปรดเถิด…จงทำให้ฉันเชื่อง” เขากล่าว
“ฉันอยากจะทำเช่นนั้น”เจ้าชายน้อยตอบ “แต่ฉันไม่มีเวลามาก ฉันมีเพื่อนมากมายที่จะต้องไปค้นหา และสิ่งต่าง ๆ มากมายที่จะต้องเรียนรู้อีก”
“เราจะรู้จักแต่สิ่งที่เรามีความสัมพันธ์ด้วยเท่านั้น”สุนัขจิ้งจอกกล่าว”มนุษย์เข้าไม่มีเวลารู้จักสิ่งใดทั้งนั้น เขาซื้อของสำเร็จรูปจากพ่อค้า แต่เนื่องจากพ่อค้าขายเพื่อนยังไม่ปรากฏ มนุษย์จึงยังไม่มีเพื่อน ถ้าเธอต้องการเพื่อนจงหัดฉันให้เชื่องสิ”
“ต้องทำอย่างไรเล่า?” เจ้าชายน้อยถาม
“เธอต้องมีความอดทน” สุนัขจิ้งจอกตอบ “เธอจะต้องนั่งห่างจากฉันหน่อยในตอนแรก อย่างนั้นแหละ… นั่งบนหญ้า ฉันจะชายตามองดูเธอ จากนั้นเธออย่าพูดอะไรเลยนะเพราะ
ภาษาคือที่มาของความเข้าใจผิด และเธอค่อยเขยิบเข้ามาใกล้ ๆ ฉันมากขึ้นทีละน้อย”
————————

การสร้างความสัมพันธ์ใหม่ เป็นสิ่งที่ต้องใช้เวลา
ยิ่งในสังคมปัจจุบัน เวลาทุกวินาทีมีค่าเป็นเงินเป็นทอง
ถ้าไร้ซึ่งประโยชน์ต่อกันแล้ว มักคิดว่าป่วยการที่จะต้องรู้จัก
และหลายครั้งที่เมื่อรู้จักกัน ความขัดแย้งมักเกิดขึ้นจากการสื่อสาร
ความจริงอีกหลายอย่างยังคงแอบแฝงอยู่ในตอนนี้
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของความใกล้ชิด เรื่องของเพื่อน
การปฏิบัติด้วยการกระทำและอื่นๆอีกมากมาย
ตอนต่อไป เป็นตอนที่โดยส่วนตัวแล้วประทับใจที่สุด

———————–
เมื่อถึงเวลาจากกัน
“ลาก่อนนะ” เขากล่าว
“ลาก่อน” สุนัขจิ้งจอกตอบ “นี่คือความลับของฉัน มันแสนจะธรรมดา
เราจะมองเห็นแจ่มชัดด้วยหัวใจเท่านั้น
สิ่งสำคัญไม่อาจมองเห็นได้ด้วยดวงตา”
“สิ่งสำคัญไม่อาจเห็นได้ด้วยดวงตา” เจ้าชายน้อยพูดตามเพื่อเป็นการเตือนความทรงจำ
“เวลาที่เธอเสียให้กับดอกกุหลาบของเธอทำให้ดอกกุหลาบนั้นมียิ่งขึ้น”
“เวลาที่ฉันเสียไปให้กับดอกกุหลาบของฉัน….” เจ้าชายน้อยว่าตามเพื่อจดจำไว้
“มนุษย์ลืมความจริงข้อนี้” สุนัขจิ้งจอกเอ่ย “แต่เธอต้องไม่ลืมมัน เธอต้องรับผิดชอบต่อทุกสิ่งที่เธอมีความสัมพันธ์ด้วย เธอต้องรับผิดชอบดอกกุหลาบของเธอ….”
“ฉันต้องรับผิดชอบดอกกุหลาบของฉัน” เจ้าชายน้อยกล่าวซ้ำเพื่อให้หวนระลึกได้
———————–

กับความหมายที่สุดแสนจะกินใจในบทนี้ ยิ่งทำให้ระลึกถึงสิ่งสำคัญของตัวเอง
จุดที่ทำให้สะดุดตัวเองเพื่อหยุดคิด ก็อยู่ที่บทนี้
มีหลายสิ่งหลายอย่างบนโลกใบนี้ที่ทำให้เรารู้สึกดี
แม้ไม่อาจจะมองเห็น แต่ก็รู้สึกได้ด้วยใจ
เวลาที่ถูกใช้ไปกับสิ่งหนึ่งสิ่ง คนหนึ่งคน
อาจดูเหมือนหมดหายมลายไปอย่างรวดเร็วและไร้ค่า
แต่เชื่อเถอะ ถ้ามันเป็นสิ่งสำคัญสำหรับเรา
ก็จะเหมือนกับสิ่งที่เจ้าชายน้อยทำให้กับดอกกุหลาบ
ยิ่งให้ ยิ่งทำให้มี
และที่สำคัญที่สุดคือ
ความรับผิดชอบของมนุษย์ต่อสิ่งสำคัญของตัวเอง
อยากให้ทุกคนระลึกถึงความจริงเหล่านี้
กลับไปทบทวนและรักษาทะนุถนอมสิ่งสำคัญของตัวเองไว้

สิ่งสำคัญนั้นไม่อาจเห็นได้ด้วยตา